Kończy się kolejny rok, czas zabawy i nostalgii.
Tym, którzy do mnie zaglądają i przypadkowym “przechodniom” życzę zdrowych i wesołych Świąt i wspaniałej zabawy Sylwestrowej!
Dacie wiarę, że w swoim dość już długawym istnieniu na Ziemi byłam tylko raz na dużej imprezie Sylwestrowej? I prawdę powiedziawszy, nie tęsknię za powtórką… Po północy było już mało widowiskowo i bardzo nieciekawie, łącznie z osobnikami śpiącymi w talerzach. Spotkania z przyjaciółmi – tak, to o wiele sympatyczniejsze.
A teraz, co nowego?
Ano, Starsza zasiedliła kraj sąsiedni, założyła własną, jednoosobową firmę i nareszcie jest zadowolona z pracy, a pracodawca z Niej. Szkoda tylko, że niestety, w tym roku nie będzie w domu na Święta, zawsze tak jest, że nowicjusz dostaje dyżury wtedy, gdy inni siadają do Wigilii. Sercem będziemy razem z Nią, może na przyszłe Święta już będzie inaczej. Cóż, świat się nie zawali z tego tytułu.
A, tak jako ciekawostkę podaję, że załatwienie wszystkich formalności, związanych z założeniem jednoosobowej firmy trwa w Niemczech 3 (słownie: trzy) godziny! Wychodzisz z dokumentem, mówiącym, że masz prawo wykonywać określony zakres usług, czy prac. Oczywiście – jest jeden warunek – trzeba być zameldowanym czasowo na terenie Niemiec.
Krążyły pogłoski, że już takie firmy nie są rejestrowane, guzik prawda. Być może zależy to od tego, co się chce robić. Fach mojej Starszej jest tego rodzaju, że nie ma żadnych ograniczeń, mało tego, ten papier, który posiada – pozwala Jej pracować w całej UE (ha, byle nie w Polsce, bo na suche bułki by nie zarobiła). Podatki płacić będzie w Niemczech, tam również będzie nabywać lata do emerytury. A odpisy od podatku są takie, że zastanawia się, czy będzie miała od czego sobie odpisywać…
Te wiadomości – to najlepszy prezent, jaki mogłam otrzymać pod choinkę, bo byłam już bardzo przerażona, co z Nią będzie!
Tak więc, na naszym stole przybędzie jeszcze jedno puste nakrycie, ale tym razem – cieszymy się, że powoli Starsza porządkuje swoje życie.

…w Polsce D.
Pierwszy przykład:
Jestem w Mieście Powiatowym w celu nabycia przewodu do połączenia komputera z LiveBoksem. I słyszę taką gadkę Pana Sprzedawcy i Guru Sklepowego:

“Kupi Pan przewód, zapłaci mi Pan za dojad 30 złotych i za konfigurację 40 złotych”.

Z dalszego ciągu domyśliłam się, że chodzi o podłączenie drugiego komputera do takiegoż urządzenia, jakie ja posiadam, czyli do LiveBoksa.
Dlaczego uważam to za oszustwo? Bo cała “konfiguracja” polega na tym, że wchodzi się panel administracyjny, wpisując w pasku adresowym przeglądarki takie cyferki: 192.168.1.1, loguje i wyłącza się usługę TV przez ADSL (jest ta usługa domyślnie włączona). I tyle. Następnie bierze się kabel i wciska odpowiednie końcówki z jednej strony w żółty port na LiveBoksie, a drugi koniec w gniazdo ethernetowe komputera. Koniec konfiguracji…
Rozumiem branie kasy za instalowanie systemów, reinstalowanie, konfigurowanie, naprawianie, ale przecież nie za taką pierdołę! I taki Pan Guru Sklepowy rośnie później w oczach gawiedzi na “takiego, co się zna”.
Druga strona tego medalu pokazuje zaś stopień rozwoju umysłowego obywateli Polski D. Zamiast zadzwonić, najlepiej na 0800 102 102 i się zapytać (darmowy numer przecież!), to od razu dają się nabierać takim cwaniakom. Nie wiem, ile jeszcze lat musi minąć, żeby ludzie w Polsce D przestali bać się każdego urzędu, żeby zaczęli szukać informacji, odnoszę ciągle wrażenie, że Polska D tkwi dalej w epoce głębokiego PRL-u, co potwierdza następujący przykład:
Musiałam coś nabyć przez Internet. Obydwie przesyłki miał przywieźć kurier. Jedna – z Wałbrzycha, czyli na ukos przez całą Polskę, druga zaś nadana w naszym mieście wojewódzkim, czyli Olsztynie (ok. 80 km od mojej wioski). Obydwie przesyłki nadano w poniedziałek rano. Zgadnijcie, która pierwsza dotarła?
Oczywiście, ta z Wałbrzycha, była już we wtorek ok. południa. Druga zaś, o to cała wyprawa, prawie jak na inny kontynent, dotarła w … piątek, po południu! I jeszcze Jaśnie Pan Kurier miał pretensje, bo dowiedziałam się, że pobrał tą paczkę dzień wcześniej rano, co deczko mnie wkurzyło, co dałam Mu odczuć. Ale, On się zbytnio nie przejmował – za parę paczek i tak go z roboty nie wyleją. Takie ma przekonanie. Widać tak jest, bo firma “Siódemka” ma paskudną opinię w Sieci. Dziwię się tylko, że osoby sprzedające coś korzystają z “usług” tejże firmy.
No i dobra, to Polska D. A u nas, jakoś tam idzie powolutku. Starsza radzi sobie – a właściwie ma wreszcie jakieś perspektywy w tym kierunku. Mam nadzieję, że poukłada sobie swoje sprawy wreszcie.
Świąt na razie nie czuję, może to przez pogodę – szarą, burą, bez śniegu, za to z błotem, a może przez ślęczenie w sieci i szukanie czegoś do zrobienia. Czasami piszę w zgłoszeniach takie banialuki, że sama sobie się dziwię…

…tak troszeczkę. Zrobiłam następną stronkę lekką, łatwą i … niskobudżetową. Ale jest. Jak jesteście ciekawi – to zapraszam na na jangraf.boo.pl do sekcji realizacje. Tam jeszcze muszę powalczyć z ustawieniami miniaturek, bo nie wszystkie przeglądarki dobrze mi tą stronę wyświetlają.
A w domu, cóż, po staremu, cienko bardzo, pogoda też taka niezbyt sympatyczna, buro całkiem się zrobiło. Kotów nikt nie chce, zaczyna mnie to irytować, ale co zrobić, to żywe zwierzaki przecież. Pięć mieszka w stajni, a trzy najmniejsze jeszcze z mamuśką w domu.
Starsza zmieniła miejsce postoju, od francuskiej granicy przeniosła się całkiem na północ. Jakoś wybitnie nie ma szczęścia do pracodawców, a właściwie – do Polaków tam zatrudnionych. Tak wrednego wobec siebie narodu ze świecą szukać. Jeden drugiemu tyłek obrabia. Nie idzie tego zrozumieć, bo wygryzając nową osobę nic nie zyskują. I tak nie dostaną większej płacy, a roboty mają więcej. Nie rozumiem tego. Niemcy tylko na tym korzystają, bo wiadomo – świeży przyjeżdża na okres próbny z niską stawką, a do właściwej nie ma czasu dojść, bo “koledzy” pomogą…
Nie wiem, co tkwi w naszej nacji, zawiść, głupota?
Nie chcę zapeszyć, może tym razem Starsza będzie miała więcej szczęścia, tam oprócz niej tylko jeden Polak pracuje. Zdałoby się, bo już brakuje mi na wszystko po kolei, nawet niewielka pomoc z Jej strony jest mi bardzo potrzebna.
Młodsza rośnie, zrobiła się już pannica straszna, gadatliwe to jakieś takie się zrobiło, urosła ponad 10 cm w ciągu ostatniego roku, ciuchy niestety, nie urosły, ale powoli wyciąga co mniejsze sztuki Starszej. Dobrze mieć większą siostrę…

… dla wszystkich bliskich, których nie mogę odwiedzić, których grobów już nie ma. Dla tych, których groby powstały nie tak dawno, których pamiętam, jakbym wczoraj rozmawiała. I dla tych, o których już nikt nie pamięta:

Mam tak jakoś dziwnie, że może być najpiękniejsza pogoda w ten dzień, świecić piękne słońce, a ja zawsze marznę, jakby było ze dwadzieścia na minusie.
Widziałam dzisiaj znowu ten sam scenariusz, już zaczęta parada i podglądanie, kto przyniósł największy znicz, jakie kwiaty, a kto z kim przyszedł, a kogo nie ma. Okropność! Rację miała siostrzenica mojego Ślubnego, która przed swoim odejściem wymusiła na rodzinie, że będzie skremowana. Chociażby z tego względu – ja też tak chcę, mam cichą nadzieję, że będzie już można rozsypywać proch tam, gdzie sobie kto wymyśli. Mam takie miejsce, niedaleko domu, na górce, piękny widok na dom i łąki…

… szczęśliwie pod ten francuski koniec Niemiec. Zrobiła ponad 1400 km, z noclegiem, oczywiście. O stanie naszych dróg pisać nie będę, bo słowa nieparlamentarne cisną się na usta same. Ulgą dla duszy i ciała, szczególnie samochodowego jest przejazd “na drugą stronę”.
O miejscu na razie wiem tylko, że jest to bardzo duży ośrodek, świetnie zagospodarowany (były klasztor), właściciele nie utrzymują się z koni, ale mają dużą kasę. Lokum, jakie Starszej przydzielono mówi samo: dwa pokoje, kuchnia, łazienka – dla niej jednej. Na razie ma tydzień poróbny, zobaczymy jak to będzie, czekam z nadzieją na wieści.
Wracając jednak do dróg – na Interii był – chyba wczoraj taki mały wpis o trasie na Śląsku, która ma połączyć całą aglomerację. Wiecie, ile lat trwa już budowa? Ponad 20 (słownie: więcej niż dwadzieścia lat).
Równie kosmiczną wizją, jak wspomniana trasa, jest plan wdrożenia opłat za tak zwane trasy szybkiego ruchu… Przypomina to bieganie psa za własnym ogonem, nawet mój ulubiony Kantor by na to nie wpadł.
Co ostatnio czytałam na plus? A, no tak, wreszcie UE wzięła sie za nasze kretyńskie przepisy o rejestracji samochodów z kierownicą “nie po tej stronie”. Nareszcie i słusznie! Skoro w krajach, gdzie obowiązuje ten dziwaczny sposób poruszania się po drogach – wolno mieć i używać “normalnych” aut, to w imię czego u nas ma być inaczej? Jaki jest sens (oprócz nabijania kabzy warsztatom), przekładanie kierownicy w samochodzie z zamontowanym fabrycznie kółkiem po prawej?
To samo dotyczy idiotycznego obowiązku robienia przeglądu auta, które posiada ważne potwierdzenie właściwego stanu z zagranicy. Czyżby nasze władze uważały, że do tej pory nasze stacje robiły przeglądy bardziej “ostro”? Śmiech na sali, znam to z autopsji! Wreszcie się te kretynizmy skończą, tylko dlaczego tak długo to trwa? Dlaczego, jak UE nie pogrozi palcem, to nic sami nie potrafimy zmienić? Widać nie chcemy…

… freelancer przyszedł na świat, czyli moje ostatnie dzieło, czyli własna strona.
Strasznie skomplikowanie ten anons mi wyszedł, ale co tam. Wszelkie za i przeciw prosto ze strony można mi wysyłac, działa! Wszystko działa, aż się dziwię, jaka to ja zdolna jestem (czasami). Co do layoutu – nic szczególnego, tak miało być, że ma nie walić po oczach. Zresztą – mnie sie podoba!

…marudzenia! Konie w stajni, zima (prawie) przyszła. Pracy mniej i kasy “tyż” mniej. Mogę trochę nadrobić pisaniem tu i tam.
Starsza w trasie, miała wyjechać wczoraj, ale we wtorek i środę były straszliwe wiatry i sama doszła do wniosku, że na drogach jeszcze może być nieposprzątane. Teraz (prawie północ) jest w okolicach Legnicy – jedzie “po drodze” do znajomych, w poniedziałek wieczorem ma być na miejscu, czyli pod francuzką granicą. Lekko licząc od domu jakieś 1400 km…
Tym razem znalazła sobie to miejsce sama, rozmowy przez telefon były miłe, ano, pożyjemy – zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Atmosfera w domu jakby ostygła, ostatnio już nie było większych spięć, może coś tam dotarło do głowy w chmurach. A może to tylko kolejny etap “na przetrwanie”? Nie wiem.
Taaa, rodzaj ludzki jest dziwnie skonstruowany. Żeby nie wiem jak tłumaczyć, pokazywać, wytykać – to i tak każde następne pokolenie popełnia takie same, albo bardzo podobne błędy. Nie potrafimy się uczyć? Może maszyny kiedyś będą od ludzi mądrzejsze? Nie potrafimy patrzeć i wyciągać wniosków – skoro moja mama/tata zrobili ta i tak, i to nie było dobre – to ja tego błędu nie popełnię. A guzik! Każdy w młodości ma klapki na oczach i “wszystko wie lepiej”. Dopiero po latach, tak jak i ja zresztą, przychodzą takie właśnie myśli do głowy, że można było inaczej…
Ale to już jest zwykle po herbacie, niestety i przychodzi kolejna refleksja, że błędy czasami robi się raz, a później długo się za nie płaci.
A, kurcze, miałam nie marudzić! Tym razem to chyba z powodu luzu czasowego, odwykłam od tego, że go mam. Narzekałam, że mam dużo pracy? Narzekałam, no to teraz już nie mam na co narzekać. Obiecuję, że następnym razem nie będę psioczyć, że padam! Chcę znowu mieć co robić!
A na koniec:
Z okazji Dnia Nauczyciela było jak zwykle, ale tym razem muszę przytoczyć kawałek z akademii “ku czci”, czyli fragment inscenizacji.
Osoby:
1/ Nauczycielka
2/ Uczennica.
Pani sprawdza wypracowania i mówi do Ali:
“Jak to możliwe, że w takim krótkim wypracowaniu jedna osoba zrobiła tyle błędów!”
Ala odpowiada: “Proszę Pani, to nie jedna osoba, pomagała mi mama, tata, ciocia, wujek i siostra!”
Śmieszne? Jak cholera…

…kolejna chandra.
Znów dopisuję kolejny rok do życiorysu, o rok mniej do emerytury. Jakoś te dni szybko lecą, nie wiem, może dlatego, że wszystko idzie nie tak?
Mam znajomego, który mówi w takich sytuacjach, że “złe ogonem nakryło”, widać to złe teraz przyszło do mnie.
Starsza swoje niepowodzenia zwala na wszystkich, tylko nie widzi własnego udziału, a co tam, wszystko przecież nie jej wina. Nikt winy co prawda nie przypisuje, ale przyjęła zasadę, że nie będzie nic mówić co planuje, co załatwia. OK, można i tak, tylko, że ja nie planowałam mieć czterech koni do wyżywienia na zimę (miały być trzy z nich “na chwilę”), za jakieś dwa tygodnie zejdą z łąki…
Gdzieś popełniłam błąd w tak zwanym procesie wychowywania, taaa, takie “cuś” widzi się po latach. Brak odpowiedzialności za swoje poczynania, i brak, powiedzmy, szacunku dla własnej rodzinki. Co dziwne, dziewczyna od lat powinna być świadoma tego, że w domu jest jak jest, nie przelewa się, miała dużo, czasami aż za dużo swobody, był czas, kiedy musiała być bardzo samodzielna i co? Ano, nic, popełnia błędy. Każdy je popełnia, tylko, jak widać, nie każdy umie się do tego przyznać. Najgorsze jest dla mnie to, że ta niechęć do powiedzenia “zrobiłam nie tak” przeradza się w głupią agresję, bo przecież to, czy tamto to nie jej wina. Słucha tego młodsza, przygląda się, młodsza ma już prawie 13 lat i rozum o wiele starszy. A przecież, jak nas zabraknie, to tylko siostra jej zostanie, nie ma nikogo innego. Czasami boję się się bardzo o obydwie, bo jedna przez swój ciężki charakter będzie miała mało urokliwe życie, a druga – z racji swojej innej sprawności nie będzie miała wsparcia. I tak dochodzę do wniosku, że nie mam innego wyjścia, tylko trwać na tym padole jak najdłużej po to, żeby jedną jakoś hamować, a drugą pchać do przodu. Trochę mi to pisanie dziś nie wychodzi, trudno, ja wiem, o co biega, muszę się wygadać po prostu.
Tyle, że jestem coraz bardziej zmęczona, mało mnie rzeczy cieszy, nawet kolory jesieni mi jakoś zbladły.

A raczej skoki adrenaliny. Starsza już wraca! Nowe miejsce, do którego się udała – niestety nie nadaje się do użytku. Tym razem albo pośrednik wprowadził w maliny, albo jego tam wrzucono. Nie dość, że zupełnie inny zakres pracy, to jeszcze wynagrodzenie nie takie, a przede wszystkim … to praca w danym DDR-ówku, nie szkodzi, że 35 km od wielkiego miasta. Różnica w traktowaniu “naszych” jest znaczna. Nie bardzo mi sie to podoba, bo plany były całkiem inne, jeszcze tyle przed zimą do załatwienia, ale cóż, takie mjest życie. Starsza ma na “widoku” Danię, tym razem załatwianą samodzielnie, na własną łapę, może to być nawet dość interesujące, a przynajmniej nie będzie do kogo mieć pretensji, jeśli coś nie wyjdzie.
A w naszej szkole…
Odbył się biwak. Przypominam, moja Młodsza chodzi do klasy szóstej. Tak więc poza nią i kilkorgiem innych dzieciaków, cała “szósta” udała się rowerami na biwak. Jak szybko się udała, tak szybko w niedzielę wracały dzieciaczki niebogie – wszystkie w stanie mocno wskazującym na użycie płynów wysoko procentowych! Młodsza po raz kolejny ucieszyła się, że nie jest fanką imprez klasowych, bo mówi: “A kto mi by uwierzył, że ja nie piłam?”
Fajnie, prawda?
Z “ciała” były na tym że biwaku 2 osoby, miały za zadanie opiekować się garstką ok. 10 uczniów…
Tak sobie myślę, co to będzie na koniec roku, jak będzie wyglądała impreza pożegnania ze szkołą? Aniołkiem, to ja nigdy nie byłam, fakt, ale aż tak wcześnie nie byłam aż tak bezczelna.

… ale co to za życie!
Całe lato minęło, tak szybko, że nawet się nie obejrzałam. Dzisiaj ostatnie klucze żurawi poleciały i jaskółki też już przepadły. Pogoda dość ładna, ale noce już zimne. Nawet na grzyby nie miałam czasu pochodzić (i tak ponoć ich nie ma, taki rok dziwny). W sadziku śliwy obsypane owocami, a ja przy klawiaturze ślęczę.
Niestety, inaczej się nie da. Nic nie tanieje, wszystko raczej w drugą stronę wykazuje ruchy, a moje i Ślubnego dochody – ani drgną, niestety. Nie wierzę, że to, co dostaję zostanie w jakiś sposób zrewaloryzowane pomimo tych różnych manifestacji rodziców w Warszawce, obawiam się, że musiałby nastąpić jakiś cud gospodarczy, a na to się nie zanosi.
No, ponarzekałam sobie.
Moja Starsza pobyła chwilkę w domu, nabyła nowszy samochód (bo jej Suzuki raczej się już do jazdy nie nadawało), teraz jest dumną właścicielką Hundai’a Sonaty. Hmm, co prawda z 1994 roku, ale maszyna niesłychanie wygodna, jeszcze więcej miejsca niż w naszym GrandAmie. No, opłaciła, ubezpieczyła, ponaprawiała co nieco, zapłaciła za część paszy na zimę dla zwierzaków i… stwierdziła, że jej sakiewka osiągnęła stan zerowy. W związku z czym troszkę pobywszy – niestety – musiała się spakować, załadować walizki w samochód i wyruszyć w pierwszą trasę 1200 km. Poszło całkiem dobrze, zdecydowanie ma talent do prowadzenia samochodu, parę razy mnie woziła i wiem, czuję, że jeździ dobrze, a do tego mam wyczucie. Często bywało, że kiedy wsiadałam do taksówki, lub ktoś mnie podwoził – od razu wiedziałam, czy to dobry “jeździec” i tak mi zostało.
Co tam w domu jeszcze?
A, piesek. Psinka przytargana ze schroniska, moja Młodsza pisała o nim u siebie i chyba jakieś fotki wstawiła.
Powiem tak – ideał, nie pies! W domu – nie ma psa, nie szczeka, nie niszczy, nie brudzi, nie gryzie, lubi koty. Nie wiem, jak taki okaz trafił tam, do schroniska, nie pytałam. Jest niesłychanie żywotny, jak biega po łące, to tylko uszy mu fruwają! Jeden maleńki cień wady – jeszcze nie bardzo reaguje na imię, ale inteligencja z pyska mu tryska, pewno szybko się nauczy.
A moja Młodsza? Cóż, robi się coraz bardziej samodzielna. Szkoda, że w szkole nie jest tak rozgadana, jak w domu, bo jakby się w szkole “wygadała”, to może w domu byłoby mniej mielenia ozorkiem! Czasami trudno się skupić od jej trajkotania, ale to z kolei u niej norma – musi w domu rozładować akumulator “po szkole”.
Tak, to na dziś tyle smędzenia, niebawem, jak siebie znam, wróci mi humor i zjadliwość. Dużo zależy też od mojego chlebodawcy, ponoć współpraca ma się rozszerzyć i widać nowe horyzonty. Cóż, jak na razie mój horyzont to klawiatura i zaglądanie na stronę bankową, przyszły, czy jeszcze nie, a tu drewno na zimę trzeba, a tu Młodsza przez lato wyrosła z ciuchów, dach na stajni trzeba naprawić… kurczę, czy nie da się normalnie żyć?